Archiwum kategorii: niechinszczyzna

Niemiecki w trzy miesiące: start!

Przez najbliższe trzy miesiące chcę podciągnąć swój (minimalny) niemiecki.

Wstępny plan wygląda następująco:

  1. Anki: 2000 najczęściej używanych słów (2000 słów / 90 dni = 23 nowe słowa dziennie).
  2. Słuchanie audiobooków / oglądanie filmów i seriali telewizyjnych online (np. na stronie zdf.de).
  3. Osiem „złotych zdań”: hackowanie gramatyki (pod postem).
  4. Tygodniowy grafik:
    • od poniedziałku do piątku: 2 godziny dziennie,
    • weekendy: 5 godzin dziennie.
  5. Co tydzień – raport tu na blogu.
  6. Eksperyment rozpocząć i zakończyć:
    • tym samym testem,
    • na koniec może video / audio, gdzie mówię po niemiecku.
  7. Cotygodniowe konwersacje z nativem / niemal nativem (Skype).
  8. Jak absolutne minimum przy kompletnym braku czasu – codzienna lektura interesującego artykułu z internetu.

Plan nie jest sztywny i będę go zapewne modyfikować.

Moim największym wrogiem jest utrata motywacji / nuda, dlatego najważniejsza będzie pasja. Jeśli będzie to oznaczać, że np. Anki pójdzie w kąt, to znaczy, że na dany moment tam jego miejsce.

Wierzę w „input first”, czyli najpierw dużo słuchania i czytania (absorbowania melodii języka, słów, struktur). Output oczywiście też jest ważny, ale input najpierw.

Oto wyniki testu wstępnego:

Szczerze mówiąc, zaskakująco dobrze mi poszło, powinienem zacząć grać w totolotka, bo najwyraźniej mam szczęśliwą rękę przy wybieraniu „na chybił-trafił”. Odpowiedzi na początkowe 2-3 pytania testu były jeszcze jako tako świadome, reszta – szczęśliwy traf (w akurat tym teście nie ma opcji „nie wiem”).

Osiem „złotych zdań”:

Jabłko jest czerwone. The apple is red.
To jabłko Ottona. It’s Otto’s apple.
Daję Ottonowi jabłko. I give Otto the apple.
Dajemy mu jabłko. We give him the apple.
On daje to Ottonowi. He gives it to Otto.
Ona daje to jemu. She gives it to him.
Muszę mu to dać. I have to give it to him.
Chcę jej to dać. I want to give it to her.

GERMAN automatic translation:

Der Apfel ist rot.
Es ist Ottos Apfel.
Ich gebe Otto den Apfel.
Wir geben ihm den Apfel.
Er gibt es Otto.
Sie gibt es ihm.
Ich muss es ihm geben.
Ich will es ihr geben.

Poszerzanie wrodzonych (?) umiejętności

Byłem kiedyś w Xiamenie świadkiem poszerzenia wrodzonych umiejętności psa – jego właściciel wyuczył go chodzenia na tylnych łapach; trzymał psa za jedną „rękę”, przechadzali się jak para lub tato z dzieckiem – „za rączkę”. Zafrapowany, doczytałem to i owo na temat takich eksperymentów i… zdecydowałem, że mojej psicy takiej sztuczki uczyć nie będę: w jej wyniku nie tylko umiejętności psa wzrastają, ale i ryzyko trwałych zmian zwyrodnieniowych w stawach biodrowych. Zbyt odważnie, zbyt daleko, zbyt niepotrzebnie.

Są jednak inne obszary, w których niecodzienne rozszerzanie umiejętności – o ile mi wiadomo – nie skazuje nas na kalectwo. Czytaj dalej

Władimir Tarasow, „Technologia życia. Książka dla bohaterów”

Władimir Tarasow (Владимир Тарасов) – założyciel i dyrektor naukowy Tallińskiej Szkoły Menadżerów, autor książek, z których jedną chciałbym Wam dziś zaprezentować.

To „Technologia życia. Książka dla bohaterów” (Владимир Тарасов, „Технология жизни: Книга для героев”).

Jak pisze w przedsłowiu sam Autor, książka w żaden sposób nie pretenduje do „naukowości”, nie zawiera przypisów, nie jest opatrzona bibliografią… Jest za to napisana bardzo przystępnym językiem, a co jeszcze ważniejsze – to książka pełna praktycznej życiowej mądrości. I właśnie dla tej mądrości gorąco Wam ją polecam!

Audiobook oparty na książce jest dostępny za darmo na stronie Tallińskiej Szkoły Menadżerów:

Владимир Тарасов, «Технология жизни: Книга для героев»

O ile wiem, nie ma polskiego tłumaczenia, dlatego fragment – w tłumaczeniu własnym – przedstawiam poniżej.

Jeśli Was wciągnie, tak jak mnie lektura tej książki wciągnęła miesiąc temu, a przy tym nie władacie rosyjskim, może zechcecie skorzystać z rad starego i pomarszczonego nauczyciela i studenta języków obcych, i obcując z oryginałem, nauczyć się języka naszych sąsiadów? Po rady odsyłam tutaj: Jak się nauczyć języka obcego?, a tymczasem zapraszam do skosztowania małego kąska „Technologii życia” w tłumaczeniu na polski: Czytaj dalej

Jak się nauczyć języka obcego?

Płynnie mówię – prócz polskiego, rzecz jasna – po angielsku (z lekkim akcentem), rosyjsku (z akcentem przypominającym jednemu z moich rosyjskich znajomych surżyk, czyli jedną z odmian rosyjskiego używanego na Ukrainie (??)) i po mandaryńsku (tak, że rozmawiając przez telefon z obcą osobą jestem brany za Chińczyka).

Jak się uczyłem tych trzech języków obcych?

Angielski – od przedszkola. Więcej czytania niż słuchania przez pierwszych kilkanaście lat obcowania z językiem. Mój akcent znacznie się poprawił, gdy zacząłem używać angielskiego jako medium komunikacyjnego, gdy przestał być on „przedmiotem” do nauczenia się. Innymi słowy – gdy zacząłem go używać, a nie „uczyć się”.

Rosyjski – od 5-ej klasy szkoły podstawowej do końca liceum. Więcej czytania niż słuchania w trakcie nauki. Potem była wieloletnia przerwa. Nie wyniosłem z tej szkolnej nauki zbyt wiele. Przełom nastąpił, gdy w 2005 roku – mieszkając i pracując w Wielkiej Brytanii zresztą – postanowiłem go sobie odświeżyć i znalazłem wieloodcinkowy serial „Кадетство”.

Chłopaki i dziewczyny z serialu „Кадетство” to moi prawdziwi nauczyciele rosyjskiego. Dziękuję Wam, choć i tak się o tym nie dowiecie! 😀 Czytaj dalej

Rozszerzam formułę bloga

Od dawna niczego tu na blogu nie pisałem, i wcale nie dlatego, że wyjechałem z Chin (nie wyjechałem), albo że nic ciekawego się nie dzieje (dzieje się całkiem sporo).

Formuła bloga – założonego kiedyś w celu dzielenia się wrażeniami z „egzotycznych” Chin – dawno przestała wystarczać.

Kiedy jest się gdzieś krótko – rok, na przykład – wszystko jest nowe i o wszystkim chce się napisać. Potem percepcja się zmienia. Albo przez kolejnych dziesięć lat pisze się o tym, jak jeść pałeczkami i nie dawać prezentów w ilości 4 – bo to pechowa liczba w Chinach – (czyli o powierzchownościach, ciekawostkach), albo człowiek wnika w jakieś tematy głębiej, dużo głębiej, i koncentruje się na pracy mniej więcej naukowej / analitycznej, albo też – milknie na amen.

Dlatego – mimo tytułu bloga – będę częściej wychodzić poza temat Chin.

Owszem, mieszkam i pracuję w Chinach, ale żyję przecież nie tylko Chinami.
Jest już na blogu podstrona „Niechińszczyzna”, na razie chudziutka. Myślę, że będzie stopniowo „tyć”…